Heimwee naar Enschede

Alifa is een nieuwe reeks gestart met persoonlijke verhalen. In ‘Heimwee naar Enschede’ spreken we (per telefoon of e-mail) vele Enschedeers die ons een kijkje geven in hun dagelijkse leven in deze coronatijd. Met heimwee kijken we terug naar de tijd voor corona, toen alles in onze stad nog ‘gewoon’ was. Heimwee naar Enschede laat ervaringen en emoties uit de praktijk zien. 

Naam: Els Wilschut - Scheltens
Leeftijd: 84 jaar
Waar bent u geboren in Enschede? "Ik ben geboren in Kampen. In 1974 ben ik met mijn gezin met jonge kinderen naar Enschede gekomen."
Waar woont u nu? "Op Boswinkel, in de Broekheurnerborch."

Hoe gaat het in deze coronatijd? 
"Eigenlijk wel goed, vind ikzelf. Het is een beetje saai allemaal, ook dat er niemand mag komen. Dat vind ik niet echt leuk, maar dat is niet anders. Maar ik vind dat ik er wel goed mee om kan gaan. Ik lees de krant overdag, daar ben ik wel een poosje mee bezig. En ik ga naar buiten en ik heb een computer, een telefoon en ik speel Wordfeud. Dat gaat heel de dag door. En ik app met kinderen en zo. Ik vermaak mezelf nog wel, maar dat is voor iedereen anders misschien. Ik heb ook fysiotherapie via de telefoon en krijg zo een heleboel oefeningen. Daar ben ik dus ook druk mee. Ik verveel mij nog niet.

Wat is uw motto in deze coronatijd?
"Nee, heb ik niet echt. Geduldig blijven."

Wat mist u?
"Ik mis wel bezoek van mijn kinderen, dat vind ik niet echt leuk. En ik mag ook nergens op bezoek. Hier in het huis kan het nog wel en ik mag nog wel buiten een rondje lopen. Jammergenoeg is mijn hulp nu ook niet meer toegestaan, die kwam van buiten."

Welke herinnering aan uw leven in Enschede koestert u vooral nu?
"Ik vond het aanvankelijk niet echt leuk om naar Enschede te moeten verhuizen vanuit Zwolle. Maar mijn gevoel is in de loop der jaren veranderd en ik heb hier toch eigenlijk altijd met heel veel plezier gewoond. Thuis was het goed, fijn en gezellig. Wij woonden op een hele mooie plek op Boswinkel, op een vrije plek. Ik heb al die jaren daar gewoond. Nu woon ik aan de andere kant van de rijksweg. Op zes hoog heb ik hier ook weer een hele fijne plek."

Hoe ziet u de toekomst?
"Ik kijk uit naar de tijd na corona, dan zijn alle beperkingen van nu weggenomen. Het eerste wat ik ga doen is mijn dochter bellen om te vragen of ze me komt ophalen om lekker uit eten te gaan. Asperges, die mis ik wel. Eten is nu ook wel een beetje een beperking, in zo'n bakkie. Het is prachtig dat we eten krijgen natuurlijk, maar we eten niet meer gezamenlijk. Het eten is geen feestje meer. Dus daar maken we na die tijd een feestje van."

Reageren of zelf meedoen aan deze verhalenreeks Heimwee naar Enschede? Mail naar info@alifa.nl.