Els Koldewijn - Van persoonlijk verlies naar krachtige zorg voor het levenseinde
Oprichter Stichting Leendert Vriel – Ervaringsdesundige – Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw
Els Koldewijn (1947) groeide op in Bad Boekelo, ze had een hele fijne jeugd.
Rond haar 17e werd ze slechthorend; na 4 operaties kreeg ze 2 hoorapparaten en kon ze daarmee de opleiding in de verpleging volgen. Ze ontmoette Fons en trouwde hem.
Els raakte zwanger en baarde een zoon. Nog geen 5 maanden later werd Fons ongeneeslijk ziek; een diagnose de Ziekte van Hodgkin in het laatste stadium volgde. Daar waren ze beiden niet op voorbereid. In openheid bespraken ze leven en dood én liefde!
In mei 1976 overleed Fons thuis. Juist niet in het ziekenhuis, maar thuis. Na een periode van diepe rouw voelde Els aan dat er beslist ook veel meer mensen liever thuis zouden willen sterven dan in het ziekenhuis. En ook wat ‘het verlies van een dierbare voor een mens’, betekent.
Een praatgroep voor ‘rouwende mede-mensen’ is zij toen, samen met anderen, gestart. Ze richtte ze samen met andere fantastische mede-mensen de “Stichting Leendert Vriel” op. Met deze Stichting maakten ze het mogelijk dat ongeneeslijk zieke mensen hun laatste levensfase thuis konden doorbrengen, gesteund door hun naasten en ‘getrainde’ vrijwilligers.
Els werd onderscheiden met de prof. De. Muntendamprijs in 1991 voor al haar initiatieven in de terminale zorg. En daarbij kreeg ze een prijs van 50.000 gulden. En dat geld heeft ze ingezet, als directeur zorg van een groot verzorgingshuis, om medewerkers daar extra te laten trainen. Met als doel: zo goed mogelijke zorgverlening als mensen graag in hun eigen omgeving willen sterven.
In 1996 werd Els benoemd tot “Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw”.
En later, na haar pensionering begeleidt ze mensen met haar intuïtieve ontwikkeling en de kennis die ze had opgedaan in Tarot. Haar leven staat in het teken van liefde, verlies én kracht om anders naar lijden te kijken, te voelen en er mee omgaan!
Tot op de dag van vandaag is ze verbonden met de St. Leendert Vriel en de vele mensen, die zij en Fons hebben geraakt. “Alles wat ik geworden ben, is begonnen met liefde. En met de moed om open te blijven – ook toen het donker werd”.